Facebook
Comité 4 en 5 mei
035-602 10 08

Grand Cafe De LindenhofSoester CourantEetcafé Centraal

Toespraak mevrouw H. Verburg-Wormer 2018

Toespraak mevrouw H. Verburg-Wormer 2018

Toespraak mevrouw H. Verburg-Wormer namens de woongemeenschap van ouderen Insulinde '2018' 

Zeer Geachte Aanwezigen,

Allereerst wil ik de heren Hans van Turenhout & Cees Vos danken voor hun jarenlange bijdrage aan deze herdenking. Dat Hans mij gekozen heeft als zijn opvolger, ervaar ik als een eer.

HERDENKEN geef je – net als VRIJHEID – door………………..

Als klein meisje zat ik op 4 mei altijd samen met mijn Ouders bij de televisie tijdens de uitzending van de Herdenking van de 2e W.O op de Dam in Amsterdam. Ik was samen met hen stil, zag hoe er herdacht werd tijdens de 2 minuten stilte en bewoog zelfs niet. Zij vertelden heel summier over die andere 2e W.O., in Indië, waar ze beiden hun partner verloren hadden.

Wij zijn Indisch. Mijn Ouders waren in 1952 naar Nederland gekomen, hadden – zoals zovelen - met elkaar een verstandshuwelijk gesloten en integreerden  probleemloos, onzichtbaar en geruisloos in de Nederlandse samenleving.

Ik groeide ogenschijnlijk op in vrijheid. Over trauma’s werd niet gesproken. Op de achtergrond een oorlog, waarvan de invloed pas later duidelijk werd. Af en toe een “anekdote”, die de indruk moest geven, dat er ook leuke momenten in een oorlog kunnen zijn, maar waarvan je als kind intuïtief voelde, dat het niet klopte.

Ondertussen werd ik volwassen in de jaren 70 van de vorige eeuw. Ik ging werken, trouwde en de volgende generatie verscheen: onze kinderen.

Omdat ik herdenken belangrijk vond en vind, nam ik de kinderen al heel jong mee naar de Herdenking op 4 mei. Ik wilde hen meegeven hoe heerlijk het is om je mening vrij te kunnen uiten, om vrije keuzes te kunnen maken en wat vrijheid ècht betekent.

Het werd in ons gezin een jaarlijks weerkerend moment, die 4e mei, maar tegelijkertijd vertelde ik hen ook over die andere 2e Wereldoorlog, in Indië.

Vandaag herdenken wij ALLE slachtoffers, die vielen tijdens de Pacific oorlog van 1941 t/m 1945: de jarenlange periode zonder vrijheid of onafhankelijkheid.

Na de Japanse nederlaag, volgde de onafhankelijkheidsstrijd, die opnieuw slachtoffers eiste. In 1949 kwam daar een einde aan en kwam er eindelijk vrede.

Inmiddels groeien in ons land generaties op in vrijheid; het is iets vanzelfsprekends geworden. Oorlog is vooral een ver en vaag begrip; het is iets van oude mensen en dingen, die voorbijgaan. Als je dieper doorvraagt, is er weinig kennis over die periode.

We leven in een wereld, waarin het leven snel gaat. Snelle keuzes, snelle beslissingen, snelle overleggen, alles gaat snel-snel-snel. Maar is snelheid een garantie voor veiligheid?

Zullen mijn inmiddels geboren kleinkinderen in vrede en veiligheid kunnen opgroeien en vrije keuzes kunnen maken?

Zullen er mensen zijn, die verstandig en goed leiding geven? Die waken over de vrede“Wie de ogen sluit voor het verleden, is blind voor de toekomst”

Ik wil U een boodschap van HOOP meegeven. De HOOP,  dat de komende generaties zullen blijven herdenken, zodat de fouten uit het verleden, in de toekomst niet meer gemaakt zullen worden.

Dàn pas zullen we echt vrij zijn.