Facebook
Comité 4 en 5 mei
035-602 10 08

Catering CentraalJan van Dijk ToursGrand Cafe De Lindenhof

Toespraak mevrouw H. Verburg-Wormer 2020

Toespraak mevrouw H. Verburg-Wormer 2020

Zeer Geachte Aanwezigen,

Vandaag herdenken wij ALLE slachtoffers, die vielen tijdens de Pacific oorlog van 1941 t/m 1945: de jarenlange periode zonder vrijheid of onafhankelijkheid.

Na de Japanse nederlaag volgde de onafhankelijkheidsstrijd, die opnieuw slachtoffers eiste. In 1949 kwam daar een einde aan en kwam er eindelijk vrede.

Het landelijk thema voor herdenken is nog steeds: “Geef de vrijheid door”

Het deelthema voor dit jaar is “Verhalen om nooit te vergeten”

Tijdens de herdenking van vorig jaar vertelde ik U al over de verhalen, die ik hoorde van de Jeugd van Toen: mijn vrienden bij Woongroep Insulinde. Ze vertelden mij over hun jeugd, hun vriendschappen & liefdes, hun leven, dat fijn en onbezorgd was. Het was vergelijkbaar met het leven van de jeugd van nu. Hoe dat onbezorgde leven ineens verstoord werd door het uitbreken van de 2e WO. Wat gebeurde er?

Het afgelopen jaar heb ik vele verhalen gehoord en dat is goed. Die moeten we blijven horen.

Echter, ergens begin dit jaar is er een verhaal bijgekomen. Een verhaal, dat ons allen raakt, of we willen of niet. In eerste instantie hoorde ik er vaag over in het nieuws, las ik er kleine berichtjes over in de krant, maar het raakte me niet echt, want het gebeurde allemaal ver weg. Dat veranderde abrupt. We maakten kennis met persconferenties, een crisisteam, toespraken door Mark Rutte en maatregelen, die onmiddellijk ingingen. Dit was een situatie, die we nog nooit hadden meegemaakt. Ook hier de vraag: Wat gebeurt er?

Het maakte velen en ook mij onrustig, onzeker en narrig. Er was iets, dat ons dagelijks leven bedreigde, maar wat was dat? Waarom kwam het me vaag bekend voor? De maatregelen, die volgden, waren drakonisch: scholen, kinderopvang en horeca gingen per direct dicht, opeens moest iedereen zoveel mogelijk thuiswerken, 1,5 m.afstand van elkaar houden, elkaar op een andere manier groeten, hoesten en niezen in je elleboog, de kleinkinderen niet meer mogen zien, ze niet meer mogen knuffelen………….het voelde vreemd, onveilig maar toch: vaag bekend, maar nog steeds konden velen met mij het niet plaatsen.

Tot ik op een bepaald moment keek naar de Franse President Macron, die vertelde, dat we ‘en guerre’ (‘in oorlog’) waren met een onzichtbare vijand: Covid-19. Dat het in ons eigen belang was, dat we de strijd gezamenlijk voeren. Toen pas viel bij mij het kwartje en kwam er een klein beetje rust in mijn hoofd.

Mijn gedachten gingen terug naar mijn Ouders en hun generatie, die ook in een oorlog terechtkwamen met een vijand, die wreed en meedogenloos om zich heen sloeg. Zij werden gevangen gezet: mijn Vader zat aan de Birma spoorlijn, overleefde het en vertelde mij als kind zijn verhaal. Vergeleken met toen is de situatie nu vele malen comfortabeler, want thuisblijven, afstand houden en al die dingen, die nu veranderd zijn, vallen in het niet bij dat wat zij meegemaakt hebben: naast hun Vrijheid raakten ze ALLES kwijt. 

Dit te weten, maakte, dat ik mijn zegeningen ging tellen, die er ondanks de crisissituatie nog steeds zijn. Het was voor mij een soort “terug-naar-vroeger”, want ik bleef binnen. Dat was ik gewend: als kind mocht ik niet veel buitenspelen van mijn moeder als gevolg van haar oorlogstrauma’s. Nu voelde het heel vertrouwd: in mijn eigen omgeving, samen en genoeg te doen om mezelf bezig te houden.

Alles wat vroeger vóór Covid-19 vanzelfsprekend was, is dat niet meer. De vrijheid om te gaan en te staan, waar je wilt, is aan banden gelegd. Bepaalde dingen kunnen niet meer en dat roept weerstand op. Er zijn mensen, die protesteren, dat ze hun vrijheid kwijt zijn, maar Covid-19 is een onzichtbare vijand, die ook wreed en meedogenloos om zich heen slaat, niemand ontziet en levens verwoest.

Tja, wat is dan vrijheid? Een beladen woord, want wat ècht geen vrijheid hebben, betekent, hoef ik aan U niet uit te leggen. Dat weten degenen onder U, die de 2e WO hebben meegemaakt als geen ander.

Laten we vooral alle verhalen blijven vertellen en doorgeven. Het is belangrijk en nodig voor de huidige, maar zeker ook voor toekomstige  generaties. Vrijheid is een groot goed en dat zal het altijd blijven. Laten we dat vooral koesteren!

Ik dank U voor uw aandacht.