Programma

Dit jaar valt 19 november op een zaterdag. Gezien het feit dat het voor de deelnemende school erg moeilijk is om op een zaterdag met de herdenking mee te doen is in onderling overleg besloten de herdenking op vrijdag 18 november te organiseren.

13.15 uur

Kinderen ontvangen gasten en deelnemers in het Evenementencentrum –casino (ECS).

13.30 uur

Welkomstwoord door voorzitter stichting 4 en 5 mei Soest- Soesterberg.

13.40 uur

Toespraak door de burgemeester van de gemeente Soest de heer A. Noordergraaf.

14.00 uur

Vertrek met twee bussen vanaf het ECS naar het monument van “de 33 van Soesterberg”op de oude vliegbasis Soesterberg.

14.15 uur

Aankomst op de parkeerplaats bij gebouw 120 op de oude vliegbasis. Kinderen basisschool “de Egelantier” nemen kransen in ontvangst. Stoet stelt zich op. Volgorde: Kinderen, burgemeester, aalmoezenier F. Duivenvoorde, dhr A. Verlaan van PVO (trompetist), autoriteiten, stichting comité 4 en 5 mei Soest-Soesterberg en deelnemers.

Programma op de fusilladeplaats:

(voorzitter comité 4 en 5 mei Soest-Soesterberg zal de aankondigingen verzorgen)

Kort welkomstwoord door voorzitter stichting 4 en 5 mei Soest-Soesterberg.

Inleiding aalmoezenier F. Duivenvoorde.

Voordragen van de gedichten door de kinderen.

Kinderen noemen namen op van de 33 slachtoffers.

Trompetist blaast taptoe, twee minuten stilte, trompettist blaast signaal voorwaarts.

Kranslegging, volgorde:
Burgemeester en mevrouw B. van Schalkwijk, Kinderen basisschool “de Egelantier” (krans en leggen rozen neer), Vereniging Verenigd Verzet de heer D. Boef, Comité Herdenking februari staking 1941 de heer Homma en De Boo gevolgd door bloemlegging deelnemers die aan de herdenking deelnemen.

Afsluiting met gedicht voorgelezen door burgemeester A. Noordergraaf.

Defilé (wordt geopend door de kinderen en burgemeester A. Noordergraaf )

Na defilé terugkeer naar de bussen. 15.15 uur

Terugkeer naar het ECS. 15.30 uur Aperitief en een hapje.

Tijdens aperitief dankwoord door voorzitter comité 4 en 5 mei Soest-Soesterberg.

16.00 uur Einde herdenking.
Vertrek van de bussen naar station Amersfoort en de basisschool “de Egelantier”.

(wijzigingen voorbehouden)

Hieronder volgt de toespraak van burgemeester A. Noordergraaf die hij op 18 november 2011 heeft gehouden.

Dames en heren,

De vrije wereld waarin wij mogen leven, een vrije wereld waarin overigens wel normen dienen te bestaan om die vrijheid zo optimaal mogelijk te kunnen beleven, moge de meest normale en derhalve gewone zaak schijnen, doch in werkelijkheid zijn er huiveringwekkende offers voor aangedragen.

Er is door tallozen voor betaald met het meest essentiële dat een mens kan geven: het leven.

De hoge waarden, die het leven metterdaad waard maken om het te be-leven, hebben ook de 33 van Soesterberg aangezet om neen te zeggen waar het naar hun rotsvaste overtuiging ook niet anders dan neen kon zijn.

Hun hoop, hun verwachtingen, hun ervaringen, hun tegenslagen en hun tragiek hebben deze 33 mannen doen rijpen tot wat zij geworden zijn:

Mensen die zich verzet hebben tegen een staatsalmacht, die zelfs de religie van het individu wilde bepalen en die overigens tot een dictatuur van enkelingen heeft geleid.

De neiging tot vergeten van het gruwelijke bedreigt ons allen.

De meermalen gehoorde opmerking van jonge mensen die de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog niet hebben meegemaakt, dat het zó erg wel niet geweest zal zijn, moeten wij tegenspreken en weerleggen.

Het is wél erg geweest.

Huiveringwekkend erg zelfs.

Daarom mogen wij niet vergeten wat zich toen aan verschrikking en tragedie, aan marteling en leed heeft voorgedaan.

Wij kunnen het grote goed van de vrijheid naar zijn waarde bepalen door de prijs te weten die ervoor betaald is.

Voor velen, voor zéér velen was die prijs: het offer van het leven.

Tot die velen behoorden ook de 33 van Soesterberg.

Het was 19 november 1942 dat deze mannen door een Duits vuurpeloton terecht gesteld werden..

Althans: zó noemden de Duitsers en de met hen meeheulende Nederlandse nationaal-socialisten deze fusillade.

Het was echter helemaal niet terecht, dat deze verzetsmensen de doodstraf kregen; er kan eigenlijk niet van een te-recht-stelling gesproken worden.

De 33 behoorden tot de werkers van het eerste uur.

Zij hebben van het begin van de bezettting af ingezien, dat men zich moest verzetten tegen een systeem dat de rechten en de vrijheden van de mens schrikbarend schond door met de knuppel van de terreur het aanvaarden van het nationaal-socialisme dwingend voor te schrijven.

Er waren in die tijd miljoenen mensen- en ook in ons land waren er enige duizenden- die de krankzinnige profetie van een Führer, dat er een Duitsland zou verrijzen met minstens een duur van duizend jaar van de grootst denkbare vooruitgang, onvoorwaardelijk geloofden.

Maar de 33 – en met hen vele duizenden anderen in ons land- konden en wilden in deze waan niet geloven..

Zij gingen er toe over daden van verzet te plegen tegen het zwaarbewapende regime van Adolf Hitler.

De 33 van Soesterberg….. zij waren niet woonachtig in Soesterberg.

Zij hebben echter in Soesterberg wel hun laatste adem uitgestoten nadat zij ter aarde gestort waren ten gevolge van de moordende kogels, die het vuurpeloton op hen had afgeschoten.

Het met bijzonder respect vervuld zijn voor diegenen die onder ons geleefd hebben en die voor de zaak van het recht en van de vrijheid zelfs hun leven in de waagschaal hebben durven stellen, is een goede zaak.

Volkomen toewijding, zelfverloochening en opoffering zijn deugden, die, als wij ze zouden verloren laten gaan, ons op de duur zuur zouden opbreken.

Heldhaftig optreden van mensen in bange situaties, in gevaarlijke omstandigheden, betekent: standvastig gehoorzamen aan ons geweten.

Naar eer en geweten hebben de 33 mannen van Soesterberg gehandeld toen zij op allerlei manieren getracht hebben de vijand afbreuk te doen.

Tot de dood er op volgde door de gerichte kogels op de door bossen omzoomde schietbaan van de vliegbasis Soesterberg.

De 33 zijn om zo te zeggen de representanten van de vele duizenden, die evenals zij, voor de zaak van het menselijk welzijn hun leven hebben geofferd.

En daarom is het goed, nuttig en noodzakelijk en we zijn het ook verplicht dat we deze bijeenkomst hebben en we straks ook naar de herdenkingsplaats, het houten kruis gaan met een tweeledig doel:

In de eerste plaats om stille hulde te brengen aan de nagedachtenis van de 33 mannen; maar ook om bij herhaling te overwegen, hoe groot het goed van de vrijheid wel is.

Uit dit laatste vloeit voort het besef, dat de in 1945 terugverkregen democratische vrijheden ons grote verplichtingen opleggen.

De verplichting namelijk om die vrijheden met de uiterste zorg te hanteren en te behoeden als een werkelijk groot goed in de samenlevingsverbanden waarin wij ons bewegen.

De 33 van Soesterberg hebben geloofd in de overwinning van het recht op het onrecht, ook al zullen ze dat wellicht nooit zo bewust hebben overwogen.

Maar hun daden hebben er het bewijs voor geleverd!

Ook zij hebben de vogels horen zingen.