Facebook
Comité 4 en 5 mei
035-602 10 08

Soester CourantWebdesign SoestDrukkerij ESED

Toespraak dhr J. Knoop

Toespraak dhr J. Knoop

Toespraak op 19 november 2019 op de fusilladeplaats door dominee J. Knoop

Education is te most powerful weapon which you can use to change the World (Mandela)

Lieve vrouw en kinderen,

Als je deze brief ontvangt, zul je het treurige nieuws alreeds vernomen hebben. Ondanks dat ik onschuldig ben, gaat het wel door. Alle moeite is vergeefs geweest. Maar lieve vrouw, wees moedig. Denk om de toekomst van onze kinderen. Daar blijf je nu alleen voor staan. Zorg goed voor hen. je weet, lieve, hoeveel ik van jou en de kinderen houd en ik zal tot de laatste minuut aan jullie blijven denken en moedig de dood onder ogen zien. Dat kan je de kinderen altijd blijven zeggen (..) Laten we hopen dat het niet voor niets is geweest en dat jij met de kinderen een betere tijd mee mag maken.

Deze zinnen komen uit de laatste brief die één van de 33 van Soesterberg Joop IJsberg naar huis stuurde voordat hij hier op deze plaats werd vermoord. Nu 77 jaar geleden.

Opdat we ze niet vergeten, was een van de eerste zinnen die ik las in het boek “de 33 van Soesterberg”. Waarom staan we hier op een koude dag in november en lezen we straks hardop hun namen voor?

Omdat zij ons ook vandaag iets te zeggen hebben.

Het is veel makkelijker om te zwijgen. Het is veel makkelijker om de andere kant op te kijken. Het is veel makkelijker om op de bank in je warme huiskamer te blijven zitten dan om te protesteren.

Prachtig verwoord in een gedicht van ds. Martin Niemuller:

Toen de nazi’s  de communisten arresteerden, heb ik gezwegen;

ik was immers geen communist.

Toen ze de sociaaldemocraten gevangen zetten, heb ik gezwegen;

ik was immers geen sociaaldemocraat.

Toen ze de vakbondsleden kwamen halen, heb ik gezwegen;

ik was immers geen vakbondslid.

Toen ze de Joden opsloten, heb ik niet geprotesteerd;

ik was immers geen Jood.

Toen ze mij kwamen halen was er niemand meer, die nog protesteren kon.

De 33 van Soesterberg hadden wel de moed om op te staan in een tijd waarin men onderscheid maakte tussen mensen. Superieure en inferieure mensen, tussen unter- en ubermensen.

Joden, communisten, zigeuners en homo’s werd het recht ontnomen om te leven en deel te maken van een samenleving. Zij werden weg gezet als onkruid, als minder dan beesten.

Zij zwegen niet, verlieten hun warme huiskamer en durfden te protesteren met woorden en daden en zo kwamen zij op voor één van de fundamenten van ons land en van onze samenleving. Dat is artikel 1 van onze grondwet; Allen die zich in Nederland ophouden dienen gelijkelijk behandeld te worden.

We leven in een prachtig land, maar ook in een land waar mijn Joodse vriend in Amsterdam nog nauwelijks met zijn keppeltje in sommige wijken over straat durft, waar een politicus schreeuwt over meer of minder Marokkanen, waar spreekkoren afgelopen zondag een speler huilend van het veld liet gaan, hoop ik dat jullie jonge mensen mogen uitgroeien tot prachtige volwassenen, die als het er op aankomt durven op te staan en te spreken voor jezelf, maar ook voor anderen.

Jood of Moslim, christen of atheïst, homo of hetero, zwart of wit, dik of dun, we hebben allen dezelfde rechten in dit land en dienen op dezelfde manier behandeld te worden. We hebben allemaal recht op een plekje onder de zon. Dat is waar zij voor hebben gestreden en een hoge prijs voor hebben betaald.

Laat de 33 van Soesterberg ons tot een inspirerend voorbeeld moge zijn. Alleen op deze wijze zullen wij ze niet vergeten. Ik heb gezegd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.